KonserVat

  Prezydent Zelenski w końcu doczekał się tego co mu się już dawno należało, został wyrzucony za drzwi. I jeśli ten fakt nie powinien specjalnie dziwić tych co obserwują ukraińską politykę, to dziwić powinna histeryczna reakcja europejskich „pseudoelit” z Macronem i Tuskiem na czele. Wielcy obrońcy demokracji zamknęli oczy na to, że Ukraina nawet nie próbuje dążyć w stronę zachodnich standardów, dobrze czując się w swych oligarchicznych realiach, że wojna dla wielu z nich stała się sposobem na życie a status „ofiary Putina” usprawiedliwia wszelkie żądania. Dla wielkich europejskich „demokratów” Zelenski stał się narzędziem w innej wojnie którą toczą – w wojnie z zachodnią kulturą której nieoczekiwanym obrońcą stał się w ostatnich tygodniach nowy gospodarz Białego Domu i przeciwko niemu postawili swą marionetkę. Tym razem się przeliczyli. Bezczelność Ukrainy pod wodzą Zelenskiego wszystkim wychodzi już bokiem. To nie pierwszy raz gdy któryś z polityków się zagotował, bo przecież...

  Europa wciąż nie może się otrząsnąć po rozpoczęciu zapowiadanej tu już w grudniu „ jazdy bez trzymanki ”. Trump postanowił nie tylko rozwiązać dręczące świat problemy ale też całkowicie go przemodelować likwidując lęgnący się w Europie od dwóch dekad bolszewizm. Jedni się obrażają i wychodzą z sali, inni jak Christoph Heusgen biorą przykład z naszego „klowna-marszałka” Hołowni, wychodzą na mównicę, tylko po to by się rozpłakać. Żałosne? Owszem, ale jednocześnie stanowi to doskonały dowód na to, że to co robi obecnie Trump jest absolutną koniecznością. Pozostając jeszcze chwilę przy tych łzach, to jest to ciekawy przykład nie tyle zdziecinnienia naszej polityki ile raczej perfidnej i cynicznej praktyki wykorzystującej podstawową cechę demokracji czyli niedojrzałość tych którzy decydują. Ponieważ w każdym społeczeństwie ilość głupców kilkukrotnie przewyższa mądrych, kampanie wyborcze w demokracji nie próbują docierać do mądrych a raczej do głupców i tych którzy kierują się emoc...

  W autobusie przysiada się do mnie mężczyzna najwyraźniej będący „pod wpływem”. Zanim jeszcze usiądzie spyta mnie czy nie jestem przypadkiem Ukraińcem. Uspokojony polską mową zaczyna dyskurs a ja chcąc nie chcąc muszę w nim uczestniczyć, choćby tylko mimicznie. Jedno wszakże pytanie uderza mnie i każe się zastanowić. Mój lekko pijany towarzysz podróży zastanawia się czy w tym autobusie jest choćby 10 Polaków. Zaiste biblijne pytanie sprawia, że czuję się trochę jak Abraham targujący się z Bogiem. - „Znajdzie się” rzucam do wstawionego interlokutora ale w głębi ducha absolutnie nie jestem o tym przekonany.   Ten wstęp był niezbędny by rzucić trochę światła na aktualne nastroje i odczucia Polaków. Po wielkiej i co tu ukrywać, pięknej chwili braterstwa 2022 roku przyszło zmęczenie wojną i nadmiarem uchodźców, za nim natychmiast pojawiła się niechęć a z przeróżnych ciemnych miejsc zaczęli wychodzić politycy próbujący na tej niechęcie zbijać polityczny kapitał. Dziś 3 lata po ...